Ailenin Senin İçin Önemi Nedir? Bir Genç Yetişkinin Gözünden
Ailenin senin için önemi nedir? Sorusu herhalde her birimizin hayatında bir yerlerde bir noktada karşımıza çıkmıştır. Bu tip felsefi, derin soruları, aslında annemiz, babamız ya da büyüklerimiz çok sık sorar, değil mi? “Evladım, ailemizin senin için önemi nedir?” gibi bir cümle kurup, yüzümüze saf bir gülümseme yerleştirerek bizden bir yanıt beklerler. Tam bu noktada “İyi ki varsınız!” diye içimden haykırmak istiyorum, ama sanırım durum biraz daha karmaşık.
Çünkü bazen ailenin bize olan etkisi, günümüz dünyasında düşündüğümüzden çok daha derin. Evet, ailemizin bize katkıları var, ama işte o katkılar bazen tartışmaya açılabilir… Hani deriz ya, “Aile sağlıktır!” Tamam da, bazen bu sağlık, biraz fazla fazla gelir.
Ailemi Tanıdıkça, Kendimi Tanıyorum
Ailem benim için sadece annem, babam ya da abimden oluşmuyor. Hayır, öyle değil. Aile demek, aynı zamanda o sokak arasında akşam çayı içen komşular demek, her an telefon açıp “Ne yapıyorsun?” diye soran teyzeler demek. Yani biraz da gönülden, samimiyetle sıkıcı hale gelen bir etkileşimler zinciri.
Bunu ablamla bir gün kahvaltı yaparken tartışıyorduk. Kahvaltı boyunca annemin salata kesme tarzını, babamın her konuda eskiyi savunmasını, ablamın ise sürekli “Çok büyüdüm!” diye ağlamasını inceledik. Aile içindeki rollerin farkında olmak, aslında kendini tanımak gibi bir şey. Ben mesela, hiç tartışmadığım bir konuda gözümü açıp bakıyorum, amca olacağım bir gün diye düşünerek derin bir iç çektim. Bu, bir nevi “gelecekte ailenin ne kadar seni etkileyeceği üzerine düşünme anı.”
Ailemin Senin İçin Önemi Nedir? Tanım Gereği Duygusal Büyüme
Gerçekten de, ailemin benim için önemi nedir? Bunu en net şekilde, belki de ailemi en az görüştüğüm günlerde fark ettim. Çünkü o zaman içimde bir boşluk hissi oluşuyor. Ama tabii ki, onları görme durumumda çok samimi olmamı beklemiyorlar (henüz), bu yüzden genelde görüşmeler şöyle başlar:
Ben: “Nasılsınız, nasıl geçti hafta?”
Anneme: “İyi işte, yine akşam biraz tıklattım sana mesaj. Görmedin mi?”
Ben: “Beni mi tıklattın? (Hani soruları hemen anlamam gerekmiyor mu?)”
Anneme: “Hayır, senin WhatsApp’ına. Yine silmişsin.”
Ben: “İyi de, annem, o kadar mesaj atmam lazım mı?”
O sırada ne kadar ciddi olmasam da, birden gerçek anlamda neden bu kadar önemli olduklarını düşündüm. Bu küçük küçük gülümsemeler, tatlı dil, bazen saçma sapan sorular ama en önemlisi, içten gelen o bağ… Evet, ailem var ya, her şeye rağmen gerçekten önemli.
Hayatımı Anlatırken, Ailemle Birleşiyorum
Bir de şöyle bir şey var; hayatımı anlatırken ailemin bir yansıması oluyor. Ne zaman arkadaşlarımla buluşsam, bazı anlar oluyor ki, o anı tam anlatabilmek için bir türlü doğru kelimeleri bulamıyorum. İşte o anlarda, annemin sürekli “Yavrum, senin şansın her zaman yaver gitmez!” şeklindeki uyarılarını hatırlıyorum. Ya da babamın klasik cümlesi: “Kafan basar, ama her şeyi birden öğrenemezsin, adım adım gitmen lazım.”
Bazen, hayatımın akışını, işte o sabahları önce kahvaltı yapıp sonra işe gitmek gibi küçük detaylardan yakalıyorum. Hani bir de düşünmeden “Ne oldu, ne yapıyorsun?” gibi sorular soran o her zaman o klasik ‘büyük’ kişiler var ya, işte onlar; ailemizin her zaman gizli kahramanları gibi bir şey.
Bir gün, annemin en komik hatıralarından birini düşünürken düşündüm: “Ailem bana sadece yemek yapmayı mı öğretti? Hayır, her an onların bakış açılarını da içimden geçireceğim.” Gerçekten de, en derin, en anlamlı bulduğum anları bu yolda buluyorum.
Sonuç: Ailem, Aynı Zamanı Hem Düşünmeme Yardımcı Oluyor Hem de Şimdiyi Güzelleştiriyor
Sonuçta, ailenin senin için önemi nedir sorusuna bir yanıt vereceksem, büyük ihtimalle “Ailem, bana ne kadar büyümemi gösterdiyse, o kadar önemlidir.” diyeceğim. Çünkü ailenin etkisi, büyüdükçe ve dünya daha karmaşık hale geldikçe anlaşılıyor. Yani, ben hala o klasik “Ailem olmasa ne yapardım?” sorusunun cevabını bulmaya çalışırken, onların bana sundukları “komik” bakış açıları gerçekten hayatımı şekillendiriyor.
Ailemin benim için önemi sadece telefonla sorduğum “Nasılsınız?” sorularıyla da sınırlı değil, bazen sırf sabah kahvaltısında yapılan bir şakalaşmayla bile içimdeki stresin yok olduğuna şahit oluyorum. Aileyle geçirilen zaman, aslında kendini keşfetmekle eş değer. Hayatın her döneminde, ailem, adeta “büyük bir okul” gibi. Eğitici, zorlayıcı ama bazen de gülümsetici bir okul.
İşte böyle. Ailem, bana hem sorumluluklarımı hatırlatıyor, hem de biraz eğlenmemi sağlıyor. Bazen onların sürekli “Aç kapıyı!” dediği anları görmezden geliyorum, bazen de onlara sadece “Siz hepiniz komik insansınız ya!” diyorum. Ama bir gerçek var: Ailem olmasa, hayatımda dağınık bir puzzle olurdu.